Helbesteke ku girtiyekî bîstsalî di 1938an de nivîsî, di 1946an de bû sirûda komarekê, di 1991ê de sirûda fermî ya Herêma Kurdistanê, û strana ku kurd li her derê pê bersiva pirsa hebûna xwe didin.
Ev rûpel wê çîrokê bi nediyariyên xuya vedibêje: li cihê ku çavkanî ji hev cuda ne, em wê dibêjin.
Yûnis Reûf, ku dê bi navê Dildar binivîse, 20ê Sibata 1918an li Koyê (Başûr) tê dinyayê. Hin çavkanî 1917an didin.
Di hivdeh saliya xwe de Dildar yekem helbesta xwe di kovara Ronakî de li Hewlêrê diweşîne; berhemên paşê di Gelawêjê de derdikevin.
Xwendekarê hiqûqê yê bîst salî, ji ber baweriyên xwe yên siyasî girtî, Ey Reqîbê bi soranî dinivîse. Çavkanî li ser cihê girtinê ne yek in: hucreyek li Rojhilatê an girtîgeheke hikûmetê li Başûrê.
Komara Kurdî ya Mahabadê (Rojhilat) Ey Reqîbê wek sirûda xwe ya neteweyî qebûl dike. Komar di salekê de hildiweşe; sirûd dimîne.
Dildar di payiza 1948an de li Hewlêrê ji ber nexweşiya dil dimire, sî salî. Dîwana wî heman salê piştî mirinê derdikeve.
Bi otonomiya Herêma Kurdistanê (Başûr) re Ey Reqîb dibe sirûda wê ya fermî, bi soraniya resen tê gotin.
Piştî heştê salî ji nivîsîna helbestê, orkestraşef Dilshad Said yekem aranjmanên fermî yên notekirî çêdike.
Dîroka Ey Reqîb valahiyên xwe hene ku belgekirina rast divê wan bine ziman: helbest bi rastî li ku hat nivîsîn, kengî cara yekem hat çapkirin, kê mûzîk çêkir, û bingeha hiqûqî ya fermî ya statuyê. Ev pirsên vekirî di tomara îdiayan a rûpela çavkaniyan de tên şopandin.